ေဒါင္းတမန္

ကိုထိုက္ရဲ့ပုိ႔စ္ေလးပါၾကိဳက္လို႔တင္ေပးလိုက္တာပါ
Thursday, 10 July 2008

ႏြားႀကီး
ကၽြန္ေတာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ေရးခဲ့တဲ့ ရီစရာစာတိုေလး တစ္ခုပါ။ စာမူ အေဟာင္းေတြ ျပန္ဖတ္ရင္း ေတြ႔လို႔ အပ်င္းေျပတင္လိုက္တာပါ။ အေရးအသားက သိပ္မေကာင္းတာ ခြင့္လြတ္ပါ။ တခ်ိဳ႕အေရး အသားေတြ နည္းနည္းျပင္ခ်င္ေပမယ့္ .. စာမူ ပံုစံ ေဟာင္းအတိုင္း မျပင္သင့္ဘူး ထင္လို႔ ဒီအတိုင္း ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလး တစ္ခုကို ျပန္ကိုးကား ေရးထားတာပါ။..................................................
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္လူႀကီး ဦးေအာင္ဘ တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကို တစ္ညေနမွာ ေရာက္လာပါတယ္။ သူက တာ၀န္အရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို ေရာက္လာခဲ့ရတာပါ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ဆိုသလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက
“ဟို ဘက္ခန္းက ကိုသိန္းထြန္းရွိလား” လို႔ ေမးလာပါတယ္။
“သူ လမ္းထိပ္ဘက္ကို သူ႔သားေလးနဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္သြားကတာဘဲ။ ကိစၥ အေရးႀကီးလို႔လား” လို႔ ကၽြန္ေတာက္က ေမးလိုက္ပါတယ္။
“ငါ အခုလာရတာက ၾကံခိုင္ေရးနဲ႔ဖြံၿဖိဳးေရး အသင္းႀကီးရဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္ ညီလာခံကို ငါတို႔ ရပ္ကြက္ကေန တစ္အိမ္တစ္ေယာက္ မျဖစ္မေနတတ္ရမယ္။ အဲ့ဒါ မနက္ျဖန္ မနက္ ၆ နာရီရပ္ကြက္ရံုးကို မင္းေရာ၊ ကိုသိန္းထြန္းေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုးလာခဲ့ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ကိုသိန္းထြန္းက နည္းနည္း လည္လည္၀ယ္၀ယ္လည္းရွိေတာ့ သူ႔ကို ခ်ီတတ္မဲ့ အဖြဲ႔ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခိုင္းမလို႔ေလ။ ဒါေၾကာင့္ပါ…။”
“ဦးေလးေရာ မလိုက္ဘူလား။” လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။
“ငါ လိုက္ေတာ့ လိုက္ခဲ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့မိန္းမ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ ထြက္တာကို လိုက္ကူေပးၿပီးေတာ့မွာ လာခဲ့မယ္။ မင္းသိတဲ့ အတိုင္းဘဲေလ။ သူက ငါအလုပ္မလုပ္ဘဲ အခုလို ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ လုပ္ေနတာေတြကို သိပ္ႀကိဳက္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။”
ဟုတ္တယ္… ရပ္ကြက္က ရပ္ကြက္လူႀကီးေရြးၾကေတာ့ အရပ္ထဲ အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ဆိုက္ကားသမားေဟာင္း ဦးေအာင္ဘကို ၿမိဳ႔နယ္ မယက စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြ အႀကိဳက္ ေရြးတင္ထားတာကိုဗ်။
ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ပင္ ကိုသိန္းထြန္းက သူ႔သားေလး ေအာင္ေအာင့္ကို လက္ဆြဲၿပီး ျပန္လာၾကသည္။ ထိုအခါ ဦးေအာင္ဘက
“ေဟ့ …. ေမာင္သိန္းထြန္း။ အေတာ္ဘဲ… မင္းဆီကိုလာခဲ့တာ မင္းနဲ႔ မေတြ႔လို႔ ငါအခုဘဲ ျပန္ေတာ့မလို႔” လို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့၏။
“ဘာကိစၥရွိလို႔လဲဗ်။ ခင္ဗ်ားျမင္ရင္ က်ုပ္က အေတာ့္ကို လန္႔ေနတာဗ်။ အားအားရွိ ရပ္ကြက္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္အားေပးလုပ္ခိုင္းလိုက္၊ ဟိုအလွဴေငြ ဒီအလွဴေငြ ေကာက္လိုက္နဲ႔ ခင္ဗ်ားကို ျမင္ရတာ က်ဳပ္က လန္႔လန္႔လာၿပီ။”
“က်ဳပ္ကလည္း အထက္အမိန္႔အရ လုပ္ရတာပါဗ်ာ။ အခုလာရတဲ့ကိစၥကလည္း မနက္ျဖန္ ၾကံဖြတ္ … အဲေယာင္လို႔ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳး ႏွစ္ပတ္လည္ ညီလာခံတတ္ဖို႔ လာေျပာတာ။ အဲဒါ မနက္ ၆နာရီ ရပ္ကြက္ရံုးကို လာခဲ့ၾက။ ကဲ ငါသြားၿပီ။”
ေနာက္တစ္ေန႔ ၆ နာရီ လူစုၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ီတတ္လာၾကရာ ကန္ေတာ္ႀကီး ကန္ပတ္လမ္းမွ ျဖတ္လာစဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းျခံေရွ႕ အေရာက္ ေနာက္မွ “ေဟ့ .. မင္းတို႔ ဘယ္သြားၾကမလို႔လဲ” ဟု အသံတစ္ခုၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူစုမွလြဲ၍ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ေပ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္မွ ေျပာလိုက္ေသာ အသံျဖစ္ေနေၾကာင္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအျခင္းအရာေၾကာင့္ အခ်ိဳ႔မွာ လန္႔သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူစုထဲတြင္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေသာ၊ အတန္ငယ္ သတၱိရွိေသာ ကိုသိန္းထြန္းက ေရွ႔သို႔ တိုးထြက္လာၿပီး “ကၽြန္…ကၽြန္…ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကံခိုင္ေရး အသင္းႀကီးရဲ႔ ျပည္လံုးညီလာခံ သြားတတ္ၾကမလို႔။”
ထိုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ႀကီးက “ေအး…ေအး … မင္းတို႔ သြားၾက၊ ဒါေပမယ့္ ငါအခုဒီမွာ ရပ္ေနရတာ ေညာင္းလာၿပီ၊ ဟို မဟာဗႏၶဳလအရုပ္မွာဆို ျမင္းတစ္ေကာင္နဲ႔ က်က်နန သက္သက္သာသာရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ မင္းတို႔လာရင္ ငါ့အတြက္ ျမင္းတစ္ေကာင္ ယူလာခဲ့။”
“ဟုတ္…. ဟုတ္ကဲ့” ဟုသာ ကိုသန္းထြန္း ျပန္ေျပာႏိုင္ၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အာေစး ထည့္ထားခံရသလို ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခဲ့ေပ။
ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္လက္ ခ်ီတတ္လာခဲ့ၾကရာ ေနာက္ဆံုး စည္းေ၀းပြဲက်င္းပရာသို႔ ေရာက္ေသာ အခါ ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ေစာင့္ေနရေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။
“မင္းတို႔ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေနာက္က် ေနရတာလဲ” ဟု ေမး၏။
“ကိုသန္းထြန္းက ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးခင္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီကို အလာ လမ္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေၾကးရုပ္ႀကီးက စကားေျပာေနလို႔ပါ ခင္ဗ်ာ။” ဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။
“မင္းတို႔ အဓိပၸါယ္ မရွိတာေတြ လာေျပာမေနနဲ႔၊ ငါ မယံုဘူး။”
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး မယံုရင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေတြ႔ျပမယ္။” ဟု ကိုသန္းထြန္းက ေျပာလိုက္၏။
“ေအး …. မင္းတို႔ေျပာသလို မဟုတ္ရင္ မင္းတို႔နဲ႔ ငါနဲ႔ အေတြ႔ဘဲ။” ဟု ႀကိမ္းၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ပန္းျခံရွိရာသို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးသြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႔ သို႔ေရာက္ရာ ကိုသန္းထြန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးကို လက္ဆြဲၿပီး “ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ခင္ဗ်ာ၊ ဒီေၾကးရုပ္ႀကီးဘဲ။” ဟု လက္ညိဳးထိုးျပလိုက္သည္။ ထိုအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးက ေၾကးရုပ္ႀကီးအား ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေနစဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေၾကးရုပ္ႀကီးက ေျပာလိုက္ေသာ စကားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ေၾကးရုပ္ႀကီးက မွတ္သားေလာက္စရာ ေျပာလိုက္သည္မွာ…
“ေဟ့ … မင္းတို႔ကို၊ ငါက ေနာက္တစ္ခါလာရင္ ျမင္းတစ္ေကာင္ ယူခဲ့လို႔ မွာထားတာ၊ မင္းတို႔က … အခု ဘာလို႔ ဒီႏြားႀကီးကို ေခၚလာရတာတံုး” တဲ့ဗ်ာ။
ကိုထိုက္
(p.s .... ဒီေနရာမွာ ႏြားနဲ႔ ႏိႈင္းလို႔ ႏြားသိကၡာက်တာ သိေပမယ့္ ေရးၿပီးသားအတိုင္းမို႔ ဒီအတိုင္း ထားလိုက္တာပါ။)